Merkezde Kalmak

,

Son zamanlarda ülkemizin içinden geçtiği zor zamanlar hem bireysel hem de toplumsal olarak hepimizi zorluyor. Sıklıkla yazılan yazılarda, konuşmalarda, astrolojik yorumlarda hep bir merkezimizde kalmakla ilgili ısrar var. Peki ama ne bu merkezimizde kalmak? Merkezimizde olup olmadığımızı nasıl anlarız ve merkezimizde kalmak için somut olarak neler yapabiliriz?

Öncelikle merkezde kalmak öyle kendiliğinden olan bir durum değil. Eğer bu konu üzerinde daha önce bolca çalışmışlığımız yok ise kendiliğinden merkezimizde kalamıyoruz aksine kendiliğinden merkezimizden savruluyoruz. Ülkemizde ve etrafımızda olup bitenden can güvenliği yoksunluğundan hepimiz etkileniyoruz. Daha da önemlisi kaygı duyuyoruz.

Merkezimizde olmanın ilk adımlarından biri duygularımızı kabul etmek… İnkar etmek, yok korkmuyorum, kaygı duymuyorum demek bizi gerçekliğimizden yani merkezimizden uzaklaştırıyor. Varlığı kabul edilmeyen her his birikerek hiç olmadık yer ve zamanda bizi daha da olumsuz etkiliyor.

Peki, duygularımızı kabul ettikten sonra? Aslında o duygunun gelip geçici olduğunu ve çözüm için adım atabilmeyi kabul etmek önem kazanıyor. Duyguyu kabul edip hareketsiz kalmaya, çözüm için adım atmamaya devam etmek duyguya takılıp kalmamızı yani merkezimizi duygunun kendisi yapmamıza yol açıyor. Oysaki sen o duygu değilsin sadece son zamanlarda “kaygılı” hissediyorsun. Duygunu kabul et, çözümü araştır ancak duyguya yapışma. Her olumlu veya olumsuz duygunun geçici olduğunu bilmek ve kabul etmek merkezde kalmak için önemli. Her şey geçer…

Bizi olumsuz etkileyen haberlere, sosyal medyaya saatlerce takılı kalmak da bizi merkezimizden uzaklaştırıyor. Hiç okumayalım, izlemeyelim demiyorum. Kafamızı kuma gömemeyiz ancak negatif üreten yorum, resim ve bilgileri tüketmek bizi merkezimizden savuruyor.

Oldukça soğuk ve karanlık geçen kış mevsiminde dengesiz, sağlıksız beslenmek yine bizi merkezimizden uzaklaştıranlar arasında. Kişi bedenen sağlıklı, dinç, zinde olmadığında merkezinde olması yani dengeli, aklı başında, mantıklı, üretken, çalışkan ve anlayışlı olması oldukça zorlaşıyor.

Kişinin beden merkezini omurgası olarak kabul edersek omurga sağlığı çok önem kazanıyor. Omurga sağlığı için yapılan her türlü fiziksel aktivite, (özellikle yoga) kişiyi merkezine getirmeye yardımcı oluyor. Enerji sistemi açısından bakarsak merkezden savrulma dikkat dağınıklığını, anlama zorluğunu, kendini ifade etme problemlerini de kapsıyor çünkü kendini tam olarak fark edemeyen kişi hem kendini hem de dış dünyayı anlama ve anlatma zorluğu yaşıyor.

Bu noktada kişinin hislerini, düşüncelerini, beklentilerini adlandırması, kendisiyle bağlantıda olması önem kazanıyor. Gerçek farkındalık burada devreye giriyor. “Ben ne hissediyorum tam da şu anda?” Yazıyı okumakta olanlar kendilerine şu anda bu soruyu sorduklarında verebildikleri net cevap kendileriyle ilgili farkındalıklarını yani merkeze odaklanıp odaklanamadıklarına belki bir nebze ışık tutuyor. “Aklıma ilk gelen düşüncem mi? yoksa hissim mi?”

Kalabalıklar içinde geçen günlük hayat ta bizi merkezimizden savuruyor. Sessizlik içinde geçirilen 1-2 saat merkeze dönmek için ideal bir yöntem. Dışarıda olup bitene, başka insanların fikirlerine aşırı takılmak merkezden savurucu etki taşıyor. İnsanları dinlemek, fikir almak tabii ki önemli ancak merkezinde olan kişi en sağlıklı karara ancak yine kendi merkezine dönerek, kendine güvenerek varabiliyor. Dedikodu yapmak, önyargılı olmak, varsayımda bulunmak merkez düşmanı tavırlar. Net ve sakin olmak merkez taraftarı tutumlardan…

En kolay erişilebilir hareket olan yürüyüş yapmak kendimizi savrulmuş hissettiğimizde bize yardımcı. Yürü, yürü merkeze dön… Sanatın herhangi bir dalıyla uğraşmak tamamen içe dönmeyi kolaylaştırdığı için merkez için kısa yollardan. Resim yapmak, örgü örmek, yemek yapmak ve herhangi bir hobi kişiye hem sessiz alanı hem içe dönüşü hem de yaratıcılık alanını aynı anda açtığı için benim favori merkez kaçışlarımdan.

Merkezimizde kalmak için duygularımız üzerinde çalışmamız önemli. “Şu anda ne hissediyorum?” sorusu başlı başına bir çalışma şekli. Duygusuyla yüzleşen ve kabul eden kişi kendisine şu soruyu sorabilir: “Peki bu duygu durumundan çıkmak istiyor muyum?” Yanıt hayırsa zaten yapacak bir şey yok, savruk bir şekilde devam. Cevap, evet çıkmak istiyorum ise tekrar kendine sorabilirsin: “Ne olursa ya da ne yaparsam bu duygu durumdan çıkabilirim?”

Merkezde kalmak görüldüğü gibi her an bir farkındalık ve çalışma gerektiriyor. Sorumluluk almak şart… Kitap okumak veya bir şeyler yazmak da çok faydalı. Ben mesela bu yazıyı yazarken bütün dikkatim, algım tam da buraya şu ana yani merkezime toplanıyor.

Sahip olduğumuz eşya sayısı arttıkça da merkezimizden kopuyoruz. Son zamanlarda gündemde olan az eşya ile yaşamak, gereğinden fazla tüketmemek tüm bunlar merkeze dönme çabaları. Sahip olduklarımız artıkça dikkatimiz oraya, onları korumaya, çoğaltmaya kaydıkça merkezimizden uzaklaşıp kendimizi sahip olduklarımızla anlamlandırmaya başlıyoruz ki bence en tehlikeli savrulma noktalarından biri bu. Bu sebeple kullandıklarımızı, sahip olduklarımızın sayısını azalttıkça merkeze yakınlaşıyoruz.

Savrulmak; insanın moleküllerinin dağılması gibi bir şey… Ortaya yani merkeze gelmek ise bütünlüğünün, aklının, fikrinin, ruhunun, bedeninin birlikte hareket etmesi demek… Benim için amaç hiçbir zaman savrulmamak değil açıkçası! İnsan olduğumuza göre zaman zaman korkup, zaman zaman dağılıp, zaman zaman telaşa kapılabiliriz. Önemli olan kendimizi gözlemleyerek savrulduğumuzun farkında olup merkeze dönmek için adım atmak. Zamanımızın çoğunu hangi alanda geçirdiğimiz önemli. Kendine dön… İçine bak… Her şey orada…

 

Didem Öztabak
Hindolog ve Yaşam Koçu
www.didemoztabak.com

Köklenmek

,

Soğuk ve karanlık kış günlerinde, içe kapanan ve doğanın akışına ayak uyduran insanlar için en önemli kavramlardan biri “Kış mevsiminde köklenme”…

“Köklenmek” kişinin kendisinin dünyada tam olarak var olduğunu hissetmesidir. Bedenle ilgili her türlü algı köklenmenin konusudur. Kış mevsiminde fazla kalori tüketme (karbonhidrat, şeker…) ihtiyacı, aslında kişinin bedenini ağırlaştırarak hayata bağlanma çabasıdır. Kışın azalan hatta neredeyse kendini hiç göstermeyen güneş, hareket azlığı, uyku fazlalığı doğadaki kış uykusu sürecine eşdeğerdir. Bu uyku hali dengesini kaçırdığında kişide umutsuzluk, isteksizlik, tembellik yaratabilir. Hatta bazen ileri durumlarda depresyon sınırına varabilir. Doğanın akışına uyum sağlarken dozu kaçırmamak önemlidir. Olgunlaşma, içe dönme, biriktirme zamanı olan kış aylarını bir miktar sağlıklı köklenerek geçirmek için neler yapabiliriz?

Köklenmenin direk etkilediği konuların başında yaşam enerjisi gelir.

Motivasyon, harekete geçebilme gücü, bedensel olarak sağlıklı olmak dengeli bir köklenme gerektirir. Para kazanma kapasitesi, hayata ve kendine güven duyma, korkularına rağmen hayatta adım atabilmek yine dengeli bir köklenmenin sonucudur. Ayakları yere sağlam basan bir kişi yerden aldığı bu güçle çok yukarılara uzayabilir. Aynı bir ağaç gibi; gökyüzüne kollarını, dallarını uzatıp yayabilme gücü, toprağın altındaki derin ve kalın köklerinden gelir. Kökleri sağlam olmayan bir kişi en ufak bir esintide savrulur. Neşe, coşku, cesaret duygularının ilk merkezi burasıdır. Kış mevsimi doğa gereği sakinlik zamanıdır. Bu doğal akıştır ancak bu sakinlik uç noktada bir pasifliğe doğru gidiyor ise hayatımıza biraz hareket katmak olumlu bir etki yaratır. Spor, yürüyüş, yoga gibi fiziksel aktiviteler kendimize çok yüklenmeden yapılmalıdır. Beslenmek için köklü ve toprak altında yetişen ( ıspanak, havuç, kereviz, karnabahar, patates, yer elması) sebzeler tercih etmek önemlidir. Bu sebzeler toprak elementini taşıdıklarından bedenimizin köklenmesine yardımcı olurlar. Bol su içmek ve hava soğuk bile olsa sıklıkla duş almak, sonrasında ayakları ılık tuzlu suda bekletmek köklenme merkezlerimizin en önemlisi olan ayaklarımıza hediye gibidir.

Köklenmenin rengi kırmızıdır. Özellikle bacak, ayak bölgesine kırmızı kıyafetler giymek köklenmemize yardım eder. Bu dönemde bize hizmet etmeyen Duygu, Davranış, Hayatımızdaki kişiler, Gereksiz tükettiklerimizin listesini yapabilir ve bunları elemek için neler yapabileceğimiz üzerinde çalışabiliriz.

Şubat ayı; önümüzdeki hedeflerimiz için yazmak, çizmek, hayal kurmak ve küçük somut adımlar atmaya başlamak için, yeniden doğum zamanı olan bahar ayları öncesinde mükemmel bir zamanlamadır.

Ayaklarımız kış ayları boyunca toprağa, hatta evde bile yere basmadı. Kalın botlar, çoraplar, terlikler yer küreyle olan bağımızı kesti. Artık yavaş yavaş en azında evde, çorapsız, ayak tabanlarımızı hissederek yürüme zamanı. Topuktan başlayarak tüm ayağı yere yayarak ve en sonunda parmak köklerini hissederek yürümek, evimizin koridorunda yapılabilecek kolay bir egzersiz. Ayak tabanlarımızı aylardır kapalı kaldığı çoraplardan çıkarıp 10 dakika bu egzersizi yapalım. Ardından gücümüzü yerden alarak zıplayabiliriz. Ayak tabanlarımızın tamamının yere temas etmesi önemli. Bas ve zıpla şeklinde 2-3 dakika zıplamak, bedene yerküreye güvenmeyi ve gücümüzün kaynağı olan toprak anayı hatırlatır. En sonunda da ayaklarımızın altında harekete geçen kök enerjisini yaymak için yavaşça ovabiliriz. Böylece enerji tüm vücuda daha rahat ve kolay yayılır. Ayaklarımıza iyi bakalım. Köklenelim. Tohumlarımızı ekelim. Ne de olsa ne ekersek baharda onun yeşerdiğini göreceğiz…

 

Didem Öztabak
Hindolog ve Yaşam Koçu
www.didemoztabak.com

Doğayla Birlikte Akmak

,

İçinde bulunduğumuz kış mevsimi doğa özellikleri gereği soğuk, karanlık ve karlı. Birçoğumuz kış aylarında daha çok uykuya, gıdaya ihtiyaç duyuyoruz. Kış mevsimi doğada duraklamak demektir. Bu duraklama pasif bir duraklama olmamakla birlikte tam tersine kendini bahara yani canlılığa, tazeliğe, harekete hazırlamak için bir olgunlaşma dönemi. Aynı karla kapla toprağın yavaş yavaş kar sularından beslenerek kendini yeniden doğurması gibi. Duruyormuş gibi gözüküp yeniden doğuma hazırlanma süreci.

Doğayla birlikte akan kişi için de aynısı geçerli. Kış mevsimi biraz yavaşlamak, içe dönmek, kişisel meraklara, zevklere zaman ayırmak, sağlıklı beslenmeye odaklanmak doğayla birlikte akmaktır. Kış mevsimine uygun sebzeler tüketmek başlı başına doğayla birlikte akmak için bedeni hazırlar. Toprakta yetişen sebzelerin ağırlık kazandığı bu zamanlar aslında bize ‘topraklan, köklen ayakların yere sağlam bassın’ der. Kış mevsiminde bedenin daha fazla uykuya ihtiyaç duyması da aynı sebeptendir. Beden kendini yere bırakarak kış uykusundaki hayvanlar gibi topraklanma ihtiyacı hisseder.

Karanlığın hüküm sürdüğü ve güneşin pek de gözükmediği kış mevsimi yaratıcılığımızı beslemek için en uygun zamanlardır. Sanatın herhangi bir dalıyla uğraşmak, yazı yazmak, şiir denemeleri yapmak, yeni müzikler dinlemek, yeni kitaplar okumak, sağlıklı yemekler yapmak yaratıcılık alanımızı besler. Tüm bunları yapmak için sanat dehası ya da muhteşem bir aşçı olmaya gerek yoktur. Denemek, süreçten keyif almak yaratıcılığın tam da kendisidir.

Doğayla birlikte akarak kış mevsimini hafif içe dönerek geçirirsen, ilkbahar geldiğinde tüm ihtişamı ve zenginliğiyle tomurcuk açmak için kendine alan tanımış olursun.

Kişi eğer kendini kış aylarında çok mutsuz, yorgun, umutsuz hissediyorsa bu da doğada güneşin yani enerji kaynağının kendini çok göstermemesinin sonucudur. Bunu fazlasıyla hisseden kişiler kendileri için ufak hedefler koyarak ve hareketlerini bırakmayarak kış dönemine ayak uydurabilirler. Kış mevsimi içten büyümenin zamanıdır. Dışarıdan bakıldığında uyuyormuş gibi gözüken doğa gibi insanlarda duruyormuş gibi gözüküp içeriden büyüyebilirler. Dışarıya doğru büyümek için olgunlaşırlar.

Yeni yıl hedeflerinin, planlarının ön plana çıktığı bu zamanlarda “Ocak ayı itibarı ile içten büyümek için neler yapabilirim?” diye sormak ve bunun için liste yapmak belki de kış mevsimi için en ideal listedir. Mevsimleri gözlemleyip hareketlerimizi, planlarımızı içten ve dıştan büyümek üzerine yaptığımızda doğayla birlikte akmış oluruz. Her şey çok daha kolay ve kendiliğinden olur. Doğaya karşı akmaya çalışmak insanı yorar gereksiz enerji sarf ettirir. Doğayla birlikte akmak kolaydır, otantiktir ve olması gerekendir.

2017’de doğayla birlikte akalım. Hepimize çiçeğin, ayın, güneşin, ağacın, kurdun, kuşun, mevsimlerin farkında olduğumuz bir 2017 diliyorum.

 

 

Didem Öztabak
Hindolog, Yaşam Koçu
www.didemoztabak.com