Afedersiniz potansiyelinizi unuttunuz!..

,

Arkasından koştururken bir taraftan sesleniyordum “Afedersiniz… Afedersiniz…. Bakar mısınız? Size sesleniyorum…” yok duymuyordu işte, kulağında kulaklık mı vardı acaba tam da göremiyordum. Belli ki acelesi vardı, nereye koşturduğunu merak ediyordu insan. Belki acil bir işi çıktı, önemli bir haber geldi, ya da bir anda bir şey geldi aklına apar topar oraya yetişmeye çalışıyor. Yetişmeye çalıştığı her halinden belli canım, sıradan bir gün değil onun için. Ah keşke bilebilsem, daha önemli mi değil mi? Daha önemliyse tabii ki oyalamak istemem ama daha önemli ne olabilir ki hayatta? Neyse kendi kendime yorum yapmayayım ben, herkesin özgür seçimi, iradesi var sonuçta. Ben sadece insanlık görevimi yerine getirmiş olayım da…

Bir dursa, bir duysa sesimi hemen anlatıvereceğim aslında. Biraz canı sıkkın gibi gelmişti belli ki kafasına taktığı bir şey var; bir dert, üzülüyor belli ki ya da mutsuz tabii yaa mutsuz belki de. Neden olmasın? İnsanların büyük bir çoğunluğu mutsuz. Neden mi? Tam olarak bilmiyorum ama sanırım oldukları kişi olamamaktan. Ne saçma laf ettim değil mi? Sanki olamamak gibi bir hastalık var, bu çağın vebası belkide; herkes öyleymiş, bişeymiş, değilmiş ve hatta iyiymiş mutluymuş gibi yapıyor. Ama kimse olamıyor, olduğu gibi var olamıyor ve.. “Afedersiniz…bakar mısınız? ” yok duymuyor işte. Bir dursa aslında hemen anlatıcam unuttu oracıkta unuttu, hızlıca uzaklaşmaya başladı. Halbuki bütün o mutsuzluğun, yalnızlığın, bıkkınlığın içinde bir anlığına hayalini gördüm. Nasıl oldu bilmiyorum. Gerçekten gördüm, bir an sesini duydum, bir de oturduğu yerde bambaşka biri oldu bir anlığına ışık saçıyordu resmen. O kadar güzeldi ki anlatamam. Bambaşka bir yerde bambaşka bir varoluştu resmen. Sonra ışık birden yok oldu, ilk geldiği ana döndü her şey. Şimdi bunu bırakıp gitmesine izin veremem. Yani karışamam tabii de, hatırlatmak zorunda hissediyorum kendimi, bir de yalan yok merak ediyorum bu kadar güzel bir şeyi, bir varoluş biçimini, henüz gerçekleştiremediği potansiyelini bırakıp nereye gider bir insan. Bundan daha önemli ne olabilir merak ediyorum. Olsun belki soruma cevap vermez, belki kızar bana onu durdurduğum için olsun. Unuttuğu gazetesi, gözlüğü ya da başka herhangi bir şey olsaydı, kızmaz hatta teşekkür ederdi. Kendi potansiyeli bütün bunlardan daha az değerli olamaz herhalde, hayır olmamalı!..

Daha hızlı olmalıyım, koşmalıyım hatta daha hızlı, yetişmeliyim ne olursa olsun böylece unutup gidemez gitmemeli. Kimse kendine bu denli haksızlık etmemeli.

“Afedersiniz.. Afedersiniz potansiyelinizi unuttunuz!..”

Kimse kendine bu denli haksızlık etmemeli..

Demet Ulus
www.demetulus.com

Demet Ulus

Demet Ulus

Yazarın Diğer Yazıları